Εκπαίδευση

Η παρούσα εργασία φιλοδοξεί να φωτίσει άλλη μία όψη του θέματος: το ελληνικό τραγούδι στην ελληνική Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Αν και το τραγούδι στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση χρησιμοποιείταιευρέως από εκπαιδευτικούς μουσικής και δασκάλους γενικής παιδείας και, μάλιστα, έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών της Μουσικής, δεν έχει απασχολήσει επαρκώς την ελληνική ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα. Με την εργασία αυτή, φιλοδοξώ να καλύψω, μερικώς, την πολιτισμική σκοπιά του κενού αυτού. Το αντικείμενό της θα είναι η ελληνική τραγουδιστική παράδοση και όχι το τραγούδι στην εκπαίδευση, γενικά. Η παράδοση αυτή, όπως την εννοώ γενικότερα και για τις ανάγκες της παρούσας εργασίας, ξεκινά από το ελληνικό δημοτικό τραγούδι των προηγούμενων αιώνων και φτάνει μέχρι το ελληνικό τραγούδι του σήμερα με πολλούς και διαφορετικούς ενδιάμεσους σταθμούς: το ρεμπέτικο, το λαϊκό, το πολιτικό, το νέο κύμα, το έντεχνο-λαϊκό, το ελαφρό-λαϊκό, το ροκ, το ποπ κ.λπ.

Από την ένταξη της παραδοσιακής μουσικής στην τυπική μουσική εκπαίδευση τη δεκαετία του 1980 και εξής, επιζητείται να συνδυαστεί γόνιμα η εγγενής προφορικότητα των ελληνικών μουσικών παραδόσεων με την εγγραμματοσύνη που χαρακτηρίζει το σχολικό πλαίσιο – με τις δεξιότητες και ευρύτερες λογικές που καθεμιά εμπεριέχει ως προς τον τρόπο μετάδοσης αλλά και δόμησης της γνώσης – για τις ανάγκες και τους στόχους των νέων συνθηκών διδασκαλίας και μάθησης. Το άρθρο αυτό αφορά συγκεκριμένα στο βιολί, ένα όργανο με παρουσία σε πλήθος ιδιωμάτων των ελληνικών μουσικών παραδόσεων, που εμφανίζει ποικίλες τεχνικές και ρόλους σε σχέση με τη μουσική δράση. Και ενώ ο προβληματισμός της διδασκαλίας του βαρύνει εξολοκλήρου τον δάσκαλο (καθώς δε συνοδεύεται από επισήμως ορισμένο πρόγραμμα σπουδών), η δυτικοευρωπαϊκή παράδοσή του, που διδάσκεται στην Ελλάδα πολλά χρόνια, αποτελεί έναν άλλο πόλο έλξης ως προς τις διδακτικές πρακτικές. Η παρούσα μελέτη πολλαπλών περιπτώσεων διερευνά μέσα από ημιδομημένες συνεντεύξεις τις διδακτικές προσεγγίσεις τεσσάρων δασκάλων παραδοσιακού βιολιού μεγάλης αναγνωρισιμότητας.

In this article we examine the views of School Advisors for Music Education on the implementation of a multicultural perspective in Greek music education, and in particular the teaching of world music cultures in elementary school. The article focuses on how the Advisors perceive the meaning, value and significance of multicultural music education and on the extent to which they consider the teaching of world musics necessary in today. The data were mainly collected through semi-structured interviews and classified into categories in accordance with the method of content analysis. The results indicate that the inclusion of world music cultures in the music classroom has become absolutely necessary for music education in our country, since the multiple benefits that this teaching model can yield seem today highly significant, mainly because of the cultural diversity now prevailing in Greek schools and society, as also around the world.

The inclusion of world musics in school music education has long been supported by many music educators and ethnomusicologists for various musical, social, educational, and other reasons. This paper examines the impact of a world music program on elementary school students. The findings indicate that the study of world musics arouses the students' curiosity and motivates their love of learning. It enhances their musical knowledge as well as their knowledge about the diverse cultures of the world, and improves their skills.

Παναγιώτα Παπαγεωργίου Η σύγκλιση εθνομουσικολογίας και μουσικής εκπαίδευσης ξεκίνησε για πρώτη φορά στις Η.Π.Α. πριν από πέντε περίπου δεκαετίες, ορμώμενη από την κοινή επιθυμία [...]